’t Besef.
juni 26, 2007
Sla dit blad nog niet om,
Wacht nog even terwijl ik
Naar woorden zoek.
Blijf bij mij.
Laat mij dit moment rekken
Tot jij vergeten
Bent en zonder meer
’t Besef verloren
Je niet langer realiseert
Dat ik een vreemde voor je
Ben en ik jou eveneens
Niet ken.
*
juni 27, 2007 at 12:40 am
Vanwege de titel van je blog ‘Een kopje troost, een lepeltje liefde’ dacht ik verkeerdelijk dat het hier een fijne maar niettemin sentimentele bedoening zou zijn. Dit gedicht heeft dat compleet weerlegt. En toch, meneer of mevrouw dyade, is het geen afstandelijke, onderkoelde poëzie. Het is gewoon poëzie.
juni 28, 2007 at 3:52 am
Rihanna is zonder meer een van de slechtste zangeressen die ik ken. U heeft daar gelijk in. De videoclips zijn er niet voor niks.
Afijn, als ik misschien enige constructieve commentaar op dit gedicht mag geven. De volgende regel zit wat stroef ‘Je niet langer realiseert’. U zegt op de keper beschouwd twee keer hetzelfde en het wringt ook een beetje – zoals men zegt als men eigenlijk niet goed weet wat er fout loopt. Maar goed, als u die regel weg laat – vergeef me de directheid – heeft u een klein meesterwerk geconcipieerd.
Groeten.
juli 10, 2007 at 10:36 pm
Hallokes,
(ook aan u meneer de criticus)
Ik vind dit gedicht geweldig, ECHT! Die ene zin moet er net wel instaan omdat deze (voor mij persoonlijk dan) juist heel belangrijk is voor de sfeer die het gedicht wil creëren. Poëzie is dan ook iets heel persoonlijks. Een dichter schrijft iets omdat deze dit zo aanvoelt en het is niet aan ons om te bepalen welke zin er al dan niet een meesterwerk van maakt. Voor mij is het dit alleszinds zeker!!! Alstublieft!!!
groetjes!