Een kopje troost, een lepeltje liefde

Ik zou willen
Verdwijnen, onzichtbaar zijn.
Gedegradeerd tot meubilair.
Het duizendste blaadje van een boom
Een regendruppel. Een molecule, een atoom.
Aanwezig maar

onopgemerkt.

Want als niemand me zag
dan was het minder pijnlijk

Dat jij me niet ziet.

Gij
Die nu door mij
Onbekend en onbemind deze woorden leest.
Gij bron van frustratie.
Ik kén u niet.
Het dondert in mijn hoofd, mijn hart ik ben
Een brok rusteloze energie.
Dit papier, leven – en gedachteloos
Maakte ik tot psychologisch studie
Object.
Een open raam, een tipje van de
Sluier voor u opgetild. Toe
Voélt met mij mee
Bént mij.
Laat mijn woorden u
Bewegen. Blijft niet
onverschillig ik
Toon u hier mijn kwetsbare, mijn
Ik.

Sla dit blad nog niet om,
Wacht nog even terwijl ik
Naar woorden zoek.
Blijf bij mij.
Laat mij dit moment rekken
Tot jij vergeten
Bent en zonder meer
’t Besef verloren
Je niet langer realiseert
Dat ik een vreemde voor je
Ben en ik jou eveneens
Niet ken.

*

Mijn hand zweeft boven het papier.

Een leeg papier.

Gedachten razen door mijn hoofd,

Mijn verstand verliest het gevecht.

De woorden hangen in de lucht,

Willen niet gevonden worden.

Het enige dat ik jou kan geven is

Leeg. En tegelijkertijd zo vol van jou.

Men vergeet soms
Waarom men weer terug
Wakker wordt wanneer
De ochtendzon met een
Zonlicht wekt dat ogen verblindt
En doet verlangen naar het zorgen-
Loze kind dat zich nu slechts als
Schim die doet verlangen naar
Wat was,
Ergens tussen hart
En hersenen bevindt.